X
تبلیغات
رایتل

زندگی در روزگار نانجیب

شنبه 6 آذر 1395 ساعت 21:03


طفلی به نام شادی


 دیریست گم شده ست


با چشم های روشن براق


با گیسویی بلند  - به بالای آرزو -


هر کس ازو نشانی دارد


 ما را کند خبر


این هم نشان ما :


یک سو خلیج فارس


سوی دگر خزر .



محمدرضا شفیعی کدکنی

سوگواریم .

سوگوارِ جان دادنِ هم وطنانمان :

در عراق

در قطار

در جاده های در انحصار

در اندوه

در انتظار به پایان رسیدن سالهای سیاه

سوگواریم ....

نظرات (7)
شنبه 6 آذر 1395 ساعت 21:55
خیلی سال که دیگه اون برق از نگاه مردم رفته ، همه کلافه هستند
طبق امار ایران بعد از سوریه و عراق غمگین ترین کشور دنیاست
شنبه 6 آذر 1395 ساعت 23:51
به یزدان که ما گر خرد داشتیم.
کجا این سرانجام بد داشتیم؟
یکشنبه 7 آذر 1395 ساعت 07:58
روحشون شاد. خدا به بازمانده هاشون صبر بده. ممکنه که این اتفاق ها هر جای دنیا بیفته اما اینقدر تعدادشون تو کشورمون زیاده که دیگه نمی تونیم به حساب قضا و قدر بذاریمشون
یکشنبه 7 آذر 1395 ساعت 11:07
به اینها باید اضافه کرد:
وقتی اینهمه فساد..دزدی..سرکوب و بی قانونی بشکل علنی و واضح ، نه تنها در رده های مسئولین کشور..که حتی در رده های اول مملکت مطرح میشه و بعد مدتی بدون هیچ نتیجه گیری ..عادی و رسمی میشه..و مردم باید تحمل کنند و دم نزنند...اونوقته که درجه افسردگی..اضطراب و استرس بالا میره...و ما جزو سه کشور اول افسرده جهان قرار میگیریم...
یکشنبه 7 آذر 1395 ساعت 14:17
امیدوارم که به زودی پای بست این خانه ویران شود تا همان خشت اول را که معمار اصلی کج گذاشته همه با هم صافش کنیم
یکشنبه 7 آذر 1395 ساعت 20:49
عباس آقا دمتون گرم... شعر عالی. دیگه حرفی واسه گفتن نمیمونه.
دوشنبه 8 آذر 1395 ساعت 01:33
آقا مجید!
نانجیبی صفت آدمیان است و مصیبت ما ربطی به روزگار ندارد،
سختی و پلشتی ایام هم برمیگرده به نزول و ربا خوری و رشوه گیری جماعت نمک به حرومی که به همت عالی مکتب و حوزه و حجره و دانشگاه،غوره نشده دم از عرق کشمش میزنند و با شکم و گردن ور آمده‌...جا به جا و نابجا و بی جا حرف می زنند.
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد