چراغ های روشن

یاهو، آیدی، چت، چراغ روشن... قرار نیست باهاشون جمله بسازیم. اگه اهلش بودید همین چهارتا لغت الان شما رو پرت کرده توی دنیای پر رونق اون روزها... اگرم اهلش نبودید باقیش رو بخونید. هممون درست وسط یک تقاطع بهم می رسیم...

هرچند دیر اما از دو سه سال آخر رونق بازار چت، من هم به نوبه خودم سهم و خاطره ای دارم. دوستانی بودن که گاه و بی گاه، با هم چت می کردیم. بعضی هاشون به دلایلی که داشتن چراغ خاموش رفت و آمد می کردن. یعنی تو نمی دیدیشون اما اونها تو رو می دیدن... یه حس نامرئی شدن خفیف... گروه دیگه چراغ روشن ها بودن... وقتی صفحه آیدی ها رو باز می کردی و چراغ های روشن رو می دیدی بارقه های امید توی دلت روشن می شد. چراغ روشن ها نامحسوس به تو می گفتن تنها نیستی، حتی اگر فرصت صحبت باهاشون رو پیدا نمیکردی بازم دلت به بودنشون خوش بود. فرقی نمی کرد چه ساعتی، چه زود و چه دیر... بودنشون نوید حضور فرد یا افرادی رو می داد که دور یا نزدیک پشت سیستم هاشون نشستن. تو نمی دونستی اونها در حال خوندن یه مقاله علمی انگلیسی هستن، دارن وبلاگ آپ می کنن، یه بازی آنلاین انجام میدن و یا زل زدن به چراغ روشن آیدیت و دبل کلیک کردن و دارن توی پنجره باز شده تایپ میکنن "سلام"... 

پیشرفت تکنولوژی _که حالا دیگه لحظه ایه_ همه چیز رو تحت تاثیر قرار میده. با اومدن نرم افزار و محیط های جدید هرچند چت یاهو به دست فراموشی سپرده شد، اما هنوز هم آنلاین بودن آدم ها توی تلگرام دلگرم کننده است؛ حتی لست سین ریسنتلی ها...

برگ پنجم/ دوم دی ماه نود و چهار